مقایسه شفقت به خود، کمالگرایی، نگرانی از تصویر بدنی در افراد ورزشکار و غیرورزشکار
کد مقاله : 1397-PWBE
نویسندگان
زهرا السادات موسوی1، حمیده ناظمی سجزئی *2
1دانشجوی کارشناسی ارشد روانشناسی عمومی، دانشگاه اردکان، یزد، ایران.
2دانشجوی کارشناسی ارشد روانشناسی عمومی، دانشگاه اردکان،یزد، ایران.
چکیده مقاله
پژوهش حاضر با هدف مقایسه شفقت به خود، کمال‌گرایی و نگرانی از تصویر بدنی در افراد ورزشکار و غیرورزشکار استان یزد انجام شد. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی–همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه افراد ورزشکار و غیرورزشکار استان یزد در سال تحصیلی ۱۴۰۴–۱۴۰۵ بود که از میان آن‌ها ۲۰۰ نفر (۱۰۰ ورزشکار و ۱۰۰ غیرورزشکار) به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده‌ها شامل پرسشنامه شفقت به خودرییس و همکاران، پرسشنامه کمال‌گرایی هویت و فلت (۱۹۹۱) و پرسشنامه نگرانی از تصویر بدنی لیتلتون (۲۰۰۵) بود. داده‌ها پس از کدگذاری با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه ۲۷ و به روش‌های همبستگی پیرسون، رگرسیون خطی و آزمون t مستقل تحلیل شدند. نتایج تحلیل رگرسیون نشان داد ورزشکار بودن توانست به‌طور معناداری کمال‌گرایی و نگرانی از تصویر بدنی را پیش‌بینی کند، اما تأثیر معناداری بر شفقت به خود نداشت. همچنین نتایج آزمون t مستقل حاکی از وجود تفاوت معنادار بین افراد ورزشکار و غیرورزشکار در متغیرهای کمال‌گرایی و نگرانی از تصویر بدنی بود (p<0.05)، در حالی که تفاوت معناداری در شفقت به خود بین دو گروه مشاهده نشد (p>0.05). یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که ورزشکار بودن می‌تواند با افزایش کمال‌گرایی و نگرانی از تصویر بدنی همراه باشد، اما به‌تنهایی نقش تعیین‌کننده‌ای در ارتقای شفقت به خود ندارد. این نتایج بر ضرورت توجه به مداخلات روان‌شناختی، به‌ویژه آموزش مهارت‌های خودمهربانی و کاهش کمال‌گرایی ناسازگار در برنامه‌های ورزشی و سلامت روان تأکید می‌کند.
کلیدواژه ها
شفقت به خود، کمال‌گرایی، نگرانی از تصویر بدنی، ورزشکاران، غیرورزشکاران.
وضعیت: پذیرفته شده برای ارسال فایل های ارائه پوستر