نقش الگوهای ارتباطی دوران کودکی بر سبک عشق‌ورزی در روابط بزرگسالی

کد مقاله : 1278-PWBE (R2)

نویسندگان

ملیحه اقدسی صوفیانی * روان شناس

چکیده مقاله

زمینه و هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی تأثیر این الگوهای ارتباطی دوران کودکی بر سبک‌های عشق‌ورزی در بزرگسالیِ زنان مطلقه ایرانی انجام شد. روش: این مطالعه از نوع کمی و توصیفی–همبستگی بود و جامعه‌ی آماری آن ۳۷۷ زن مطلقه ۲۵ تا ۳۵ ساله در تهران بود که به روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شدند. ابزارهای مورد استفاده شامل مقیاس رابطه‌ی والد–فرزند (CPRS-R) و پرسشنامه‌ی سبک‌های عشق‌ورزی هندریک و هندریک (LSI) بود. داده‌ها به کمک نرم‌افزارهای SPSS 26 و AMOS 24 و با روش مدل‌سازی معادلات ساختاری تحلیل شدند. یافته ها: یافته‌ها نشان دادند که پاسخ‌گویی هیجانی والدین با سبک‌های عشق ایثارگرانه (Agape)، دوستانه (Storge) و شورانگیز (Eros) رابطه مثبت و معنادار دارد، در حالی‌که کنترل والدین با عشق وابسته (Mania) رابطه منفی نشان داد. شاخص‌های برازش مدل SEM در سطح مطلوب قرار داشتند (CFI = 0.962، RMSEA = 0.043) و سه مؤلفه اصلی والدگری توانستند ۴۶ درصد از واریانس سبک‌های عشق‌ورزی بزرگسالان را تبیین کنند. نتایج: به طور کلی، نتایج نشان می‌دهد که والدگری گرم، پاسخ‌گو و باثبات بذر عشق ایمن، بالغانه و ایثارگرانه را در بزرگسالی می‌کارد؛ در حالی‌که والدگری کنترل‌گر یا انتقادگر احتمال بروز عشق‌های وابسته یا اجتنابی را افزایش می‌دهد. این یافته‌ها اهمیت آموزش والدگری همدلانه و ارتقای الگوهای هیجانی سالم در خانواده‌های ایرانی را برجسته می‌کند.

کلیدواژه ها

الگوهای ارتباطی دوران کودکی؛ سبک‌های عشق‌ورزی؛ پاسخ‌گویی هیجانی والدین؛ ثبات عاطفی؛ مدل‌سازی معادلات ساختاری

وضعیت: پذیرفته شده برای ارسال فایل های ارائه پوستر