| بررسی نقش میانجی گری تمایزیافتگی خود در رابطه بین مهارت های همدلی و حل مساله با پرخاشگری |
| کد مقاله : 1264-PWBE |
| نویسندگان |
|
عزیزاله منتقمی1، صالح یعقوبی زاده گروی *2، صبا باباجان تبار بائی3، معصومه یعقوبی زاده گروی3 1موسسه عالی علوم و فناوری آریان بابل 2موسسه آموزش عالی علوم و فناوری آریان 3موسسه آموزش عالی فروردین |
| چکیده مقاله |
| مطالعه حاضر با هدف بررسی نقش میانجی گری تمایزیافتگی خود در رابطه بین مهارت های همدلی و حل مساله با پرخاشگری روی نمونه ای به حجم 182 نفر از نوجوانان (دانش آموزان پسر مقطع تحصیلی متوسطه دوم) در شهرستان بابل که به شیوه گمارش تصادفی انتخاب گردیدند، انجام پذیرفت. روش پژوهش غیرآزمایشی از نوع توصیفی-همبستگی می باشد. جهت گردآوری داده ها از پرسشنامه خودمتمایزسازی اسکورون و فریدلندر (1998)، پرسشنامه همدلی مهرابیان و اپستین (1972)، پرسشنامه حل مسئله هپنر و پترسون (1982) و پرسشنامه پرخاشگری باس و پری (1992) بهره گرفته شد. داده ها با استفاده از آزمون همبستگی پیرسون، روش تحلیل مسیر و معادلات ساختاری (SEM) در محیط نرم افزار آماری اسمارتPLS و SPSS مورد تحلیل قرار گرفتند، ضرایب مسیر و سطوح معنیداری روابط بین سازهها حاکی از آن است که مهارتهای همدلی و حل مسئله به طور مستقیم و غیرمستقیم از طریق تمایزبخشی خود بر پرخاشگری نوجوانان اثرگذارند. بهطور مشخص، مسیرهای پیشنهادی مدل همگی دارای سطح معنیداری کمتر از 0.05 بودند، که نشاندهنده تأیید فرضیه اصلی پژوهش است. یافته های یاد شده با پژوهش های پیشین رومرو و همکاران (2024)، (باتانوا و لوکاس ، 2016)، (ژو و همکاران ، 2020) و وید و همکاران (2007) همسو می باشد. . این یافته نشان میدهد که تقویت تمایزیافتگی خود میتواند مسیر اثر مثبت مهارتهای همدلی و حل مسئله بر پرخاشگری را هموارتر و اثرگذارتر سازد. بدان معنا که پرخاشگری نوجوانان تنها تحت تأثیر مهارتهای اجتماعی و شناختی نیست، بلکه سطح تمایزیافتگی فرد به عنوان سازهای کلیدی، نقش میانجی تعیینکنندهای دارد. |
| کلیدواژه ها |
| پرخاشگری، تمایزیافتگی خود، حل مساله ، نوجوانان، همدلی. |
| وضعیت: پذیرفته شده برای ارسال فایل های ارائه پوستر |
