| رابطه ذهن آگاهی با امید به زندگی و تاب آوری تحصیلی با نقش میانجی شفقت به خود در دانشجویان |
| کد مقاله : 1257-PWBE (R1) |
| نویسندگان |
|
مریم صبوری * دانشجوی کارشناسی ارشد شخصیت دانشگاه آزاد واحد الکترونیک |
| چکیده مقاله |
| پژوهش حاضر با هدف تعیین رابطه ذهنآگاهی با امید به زندگی و تابآوری تحصیلی با نقش میانجی شفقت به خود در دانشجویان انجام شد. جامعه آماری شامل تمام دانشجویان دانشگاه آزاد واحد الکترونیکی در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۵ بود. حجم نمونه بر اساس فرمول فیدل و تاباکینگ (۲۰۰۶) (n=۵۰+۸m) برابر ۱۶۴ نفر تعیین شد و تحلیل داده ها در دو بخش توصیفی (میانگین، انحراف معیار، جداول و نمودارها) و استنباطی (معادلات ساختاری-تحلیل مسیر) با نرمافزارهای SPSS و SMART PLS انجام گرفت. نتایج تحلیل فرضیه اول نشان داد که؛ اثر مستقیم ذهنآگاهی بر امید به زندگیβ=-0.217, t=1.454 <1.96))، از نظر آماری معنیدار نیست و ذهنآگاهی به تنهایی سطح امید به زندگی را تغییر نمیدهد. فرضیه دوم نیز رد شد، زیرا اثر مستقیم ذهنآگاهی بر تابآوری تحصیلی β=0.643, t=3.729))، معنیدار نبود و احتمالاً عوامل میانجی مانند شفقت به خود نقش دارند. در مقابل، فرضیه سوم تأیید شد و ذهنآگاهی اثر مستقیم و مثبت قابل توجهی بر شفقت به خود دارد β=0.841, t=25.932 >1.96))، که نشاندهنده افزایش مهربانی و پذیرش خود با تقویت ذهنآگاهی است. فرضیه چهارم نیز تأیید گردید و شفقت به خود تأثیر مستقیم و مثبت بر امید به زندگی دارد β=1.165, t=10.271 >1.96))، که دانشجویان با شفقت بالاتر، امید بیشتری تجربه میکنند. بنابراین می توان نتیجه گرفت: ذهنآگاهی بهطور مستقیم شفقت به خود را تقویت میکند، اما تأثیر آن بر امید به زندگی و تابآوری تحصیلی احتمالاً از طریق مسیرهای غیرمستقیم و میانجیگری شفقت به خود صورت میگیرد. |
| کلیدواژه ها |
| ذهن آگاهی، امید به زندگی، تاب آوری تحصیلی، شفقت به خود |
| وضعیت: پذیرفته شده برای ارسال فایل های ارائه پوستر |
