| تحلیل کیفی توصیفی تجربه یادگیری در محیط های آموزش ترکیبی و نو |
| کد مقاله : 1225-PWBE (R3) |
| نویسندگان |
|
پریسا مرادپور *1، مهدی محمودی2 1فرهنگی 2استادیار گروه علوم تربیتی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران |
| چکیده مقاله |
| یادگیری ترکیبی بهعنوان یکی از پارادایم های نوین آموزش در عصر تحول دیجیتال، ترکیبی هوشمندانه از تعاملات حضوری و مجازی است که میکوشد از مزایای هر دو شیوه برای ارتقای کیفیت یادگیری بهرهبرداری کند. تحقق اثربخشی این الگو مستلزم هم افزایی دقیق میان سه دسته عامل کلیدی است: عوامل ساختاری و محیطی مانند زیرساخت فنی، دسترسی پایدار به فناوری و حمایت نهادی طراحی پتداگوژیکی محتتوا شامل ایجاد تعامل فعال، انعطاف پذیری در مسیر یادگیری و همسویی اهداف آموزشی با نیازهای یادگیرندگان و سازوکارهای سنجش و بازخورد که نقش تعیین کنندهای در پایداری انگیزش و تداوم فرآیند یاددهی-–یادگیری دارد. تحلیل پژوهش ها نشان میدهد که پایداری محیط آموزشی و بهکارگیری استراتژیهای ترکیبی متنوع، شرط اساسی برای بهینهسازی بروندادهای آموزشی به شمار میرود. با این حال ، موفقیت این مدل، وابستگی شدیدی به نظام ارزشیابی دارد کمبود بازخورد الکترونیکی و تعامل مؤثر میان استاد و دانشجو از مهمترین موانع پیشترفت محسوب میشود. در بُعد یادگیرنده نیز، مزیت برجسته یادگیری ترکیبی در تقویت خودتنظیمی، خودانگیزشی و مسئولیت پذیری تحصیلی آشکار میگردد. بدین ترتیب، اثربخشی واقعی این رویکرد تنها از رهگذر مدیریت جامع، هماهنگی و یکپارچگی این سه محور اصلی محقق خواهد شد. |
| کلیدواژه ها |
| کلیدواژه ها: یادگیری ترکیبی، طراحی آموزشی، ارزشیابی الکترونیکی، بازخورد، محیط یادگیری |
| وضعیت: پذیرفته شده برای ارسال فایل های ارائه پوستر |
