| اثربخشی طرحواره درمانی گروهی بر خودکارآمدی تحصیلی نوجوانان دختر: یک مطالعه نیمهتجربی |
| کد مقاله : 1088-PWBE |
| نویسندگان |
|
نرجس بهاری میمندی *1، موسی جاودان2، محمد رسولی ایسینی3 1دانشجوی کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی، گروه پزشکی، واحد بندرعباس، دانشگاه آزاد اسلامی، ایران 2دانشیار، گروه روانشناسی، دانشگاه هرمزگان، بندرعباس، ایران 3استادیار گروه روانشناسی، واحد بندرعباس، دانشگاه آزاد اسلامی بندرعباس، ایران |
| چکیده مقاله |
| هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی طرحواره درمانی گروهی بر خودکارآمدی تحصیلی نوجوانان دختر شهر بندرعباس به صورت یک مطالعه نیمهتجربی انجام گرفت. روش: روش پژوهش کاربردی و از نوع کمی با طرح شبهتجربی پیشآزمون-پسآزمون با گروه گواه (کنترل) بود. جامعه آماری شامل کلیه نوجوانان دختر مراجعهکننده به مراکز مشاوره مدارس منتخب شهرستان بندرعباس بود. از میان این جامعه، ۳۰ نفر با استفاده از روش نمونهگیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و گواه (۱۵ نفر) گمارده شدند. ابزار اندازهگیری، پرسشنامه استاندارد خودکارآمدی کودکان و نوجوانان موریس و ابزار مداخله، پروتکل طرحواره درمانی گروهی بود. دادهها پس از تأیید پیشفرضهای آماری، با استفاده از تحلیل کوواریانس یکمتغیره و نرمافزار SPSS نسخه ۲۶ تحلیل شدند. سطح معناداری ( α ) برای تمامی آزمونها 0.05 در نظر گرفته شد. یافتهها: نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد که پس از کنترل آماری اثر نمرات پیشآزمون، طرحواره درمانی گروهی بر نمرات خودکارآمدی تحصیلی نوجوانان دختر در پسآزمون تأثیر معنادار و مثبتی داشته است ( F(1,57)=28.50,p<0.001 )، که به وضوح برتری گروه آزمایش را نشان میدهد. همچنین، این تأثیر در مرحله پیگیری سهماهه نیز ماندگار و معنادار باقی مانده است ( F(1,57)=24.20,p<0.001 )، که حاکی از پایداری اثر مداخله در طول زمان است. نتیجهگیری: طرحواره درمانی گروهی به عنوان یک مداخله روانشناختی، اثربخش و دارای ماندگاری بالا در افزایش خودکارآمدی تحصیلی نوجوانان دختر است و میتواند به عنوان یک روش درمانی معتبر برای تقویت باورهای دانشآموزان نسبت به تواناییهایشان در محیط آموزشی مورد استفاده قرار گیرد. |
| کلیدواژه ها |
| طرحواره درمانی گروهی، خودکارآمدی تحصیلی، نوجوانان دختر |
| وضعیت: پذیرفته شده برای ارسال فایل های ارائه پوستر |
